Horozdan Korkan Oğlan

Kapı çalındığında ben belki uyumuşum 
Belki azıcık bahçe dikiyorum bir saksıya 
Şimdi yaz bahar ayı, kim kime kanıksıya 
Evet, evliyim bir çocukluyum 

Hayınlığı debreşti miydi bu kedinin 
Çolak bir pençe içimi tırmalıyor 
Elimi cebime sokuyorum, batıyor 
Ucu, paslı bir iğnenin 

Kardeşim, tavanda bile o sinsi ayakları 
Hırsızlama bir duyarlık soluğumu kesen 
Gök bile kuşladı ama hanimiş sen 
Yoldukça üredi şeytan tırnakları 

Hani İstanbul`u bu evin, hani zurnabalığı 
Üç pencere ölüsünde bir daracık Üsküdar 
O babacan acıkmıya varıyorum daradar 
Sofrada bir tutam çamurlu hindibalığı 

Saframı kabartan birşey var kapı zilinde 
Tam o kez yumurtluyor gözümün sinekleri 
Hele o ham salılar, o haziran kökleri 
Büyümüş gibi kendi dizidibinde 

Ömründe hiç insan görmedi mi ne 
Nedir o kuyulara iğliği, damlara tırmanığı 
Kanamış ibiğinden oğlanların ürktüğü 
Horozlar eşiniyor zincirleme 

Merdivene çömel de bak, cumbaya uzan 
Gün battı çivileme 
Sen açarsın kapıyı, daha gelmedi dersin 
Yalan mı, her ikindi uğramam eve

Metin Eloğlu - Horozdan Korkan Oğlan